Gözyaşlarımızın ve hüznün az olduğu, insanlıktan uzak görüntülere sahne olmayacağı bir
sene dile bize 2011…

İmren BÜYÜKKAYA

Sıkıntılar, sorunlar bir yaşam boyu var, tabi mutluluklar, sevinçlerde…Ne de olsa yaşam tek bir kareden ibaret değil, siyah beyaz ve rengârenk olabilir.

Bir sabah kalktığımızda bizi çok başka bir şekilde karşılayabilir hayat.

Bütün iyimserliğiyle sarabilir bizi belki, bekli de çok ciddi problemlerle baş başa bırakabilir ve yaşantımız bu doğrultuda şekillenir.

Bir şekilde inişleriyle çıkışlarıyla yaşıyoruz hayatı ömrümüz olduğu sürece; ömür demişken bu problem sağlımız da olabilir:

Yaşadığımız birçok sorun içinde aslında ne kadar sorunsuz olduğumuzu işte o an anlarız,sağlığımızla ilgili olumsuz haberi aldığımızda.

Artık ne dün, ne de dünde yaşadığımız sıkıntı önem taşır; sağlık her şeyin önüne geçmiştir birden.

Sıkıntılarımız sessizce uçup gitmiştir düşüncelerimizden. O an herkes gibi herkesten çok daha farklı olduğunuzu hissedersiniz.

Sağılığımız aslında kaybedildiğinde geri kazanılması en zor şey ama ne gariptir ki insanoğlu bunu pek umursamaz ancak kaybetmek üzere olduğunu anladığı an harekete geçer.

Ve sağlıklıyken bunları hiç düşünmediğini fark eder. Unutuyoruz ama unutmamalıyız ki sağlıklıysak rahat nefes alıp verebiliyorsak çok şanslıyız demektir.

Not: Ali Cin adlı okuyucumuz “kanser” hakkında bize küçük bir bilgi vermiş ama biraz araştırınca bu konu hakkında çok detaylı bir araştırma yaptığını ve bunları insanlarla paylaştığını gördüm.

Bu konuda bilginizi ve hatta çok ciddi bir rahatsızlığı yenip hayatta yeniden merhaba dediyseniz bu süreçteki zorlukları ve yaşadığınız tecrübeleri bizimle paylaşır mısınız?

Siz hayatı sevdiniz ve cesurdunuz yaşama isteğiniz teslim olmanıza izin vermedi. Sizinle aynı kaderi paylaşıp o gücü kendide bulamayan ve hata içinde bulunduğu durumu kabullenmeyen birçok insan var.

Ve

Sizin hikâyeniz ona yaşama gücünü yeniden kazandırabilir; ne dersiniz!

i.bkaya@kadikoygazetesi.com maillerinizi bekliyorum.

Paylaşarak hayatı daha güzel kılmaya…

Deniz kokusunu olabildiğince içime çekerim.

O alabildiğine mavilikte birçok düşünce silip gider aklımdan.

Saatler geçmiştir,

Aynı geçip giden gemiler gibi,

Oturup kalmışımdır.

Gemileri seyrederken denizi koklarken,

Limandan ayrılan her gemi,

Biraz içimi burkar aslında,

Daha ayrılmadan limandan;

Geri dönüşün özlemi içindedir,

Dört gözle beklenir geri dönüşler.

Gemiler gelip geçerken,

Bir saat, bir gün, bir ay ve bir ömür geçtiğini düşünürüm:

Öyle demiyor mu bir şarkıda,

Gemiler gibi dünya,

Gemiler gibi hayat,

Gelip geçiyor geçip gidiyor.

Ve

Bir gemi kalktı İstanbul’dan,

Ne bir gün, ne bir ay, ne bir ömür,

Zaman durdu,

Bir bilinmezlikle uğurlandı,

Geri dönüşü bekleyenlerde,

İçlerinde burukluktan ziyade,

Geri gelmeyecekmiş gibi bir hisse kapıldı.

Beklenilenden daha da hazin,

İnsanlıktan uzak sahnelere görüntü oldu.

İçimiz yandı,

Nefesler tutuldu.

Şimdi ne zaman bir gemi görsem,

İçim daha çok sıkılıyor,

İnsanoğlunun kana doyumsuzluğu midemi bulandırıyor…

 Kömür karası avuçlarımdan.

Kafamı kaldırabilirsem eğer,

Güneş gözlerimi alacak, görebilmek için gökyüzünü kısarak bakacağım gözlerimi;

Görebildiğim, alabildiğine mavi gökyüzünü renklendiren,

Ellerimin karasına inat rengârenk uçurtmalar olacak.

Umutlandıran bir ışık sızsa minik bir delikten,

Daha başka hayaller de yer alacak,

Çocukluğumu kaybederken tam, kapımı çalacak,

Çıkacağım yeryüzüne süreceğim uçurtmamı göğe,

O zaman, rüzgâr bizden yana olur mu?

Yükselir mi göklere?

Özgür gibi dursa da ipleri başkasının elinde,

Ne bir ışık ne bir ses var burada,

 Kafamda çocukluğumdan ziyade,

Çocuklarımın ekmek derdi aslında,

Yeryüzünden yüzlerce metre aşağıda,

Her mesleğin zorluğu diyorlar buna,

Kader de ne varsa o…

Bu mesleğin kaderinde bu da var,

Duyduğum bu, yer altında.

Zaten, kısmet diye başlamadık mı?

Toprak rengi gökyüzümüz de,

Yoktu üç kuruşa beş köfte,

Alın teriyle,

Yüz karası değil, kömür karası,

Diyerek son nefesimizde… 

Üzüntümüz büyük.

Allah’tan ölenlere rahmet, ailelerine sabır diliyorum.

      Anlaşıldığı  gibi, acı bir kaybın arkasından meydana gelen özel bir gündür.

Hayat kısa, yaşam kavgamız içersinde, bazı değerleri erteliyoruz ya da ertelemek zorunda kalıyoruz; ertelediğimiz günlerin bir daha geri gelmeyeceğini biliyoruz oysa…

Anneler günü, hep gönlümüzde taçlandırdığımız annelerimizi hatırlamak ya da güzel bir gün geçirmek için iyi bir bahane; ona hala dokunabiliyorsak ve sesini duyabiliyorsak çok şanslıyız aslında.

Düşününce iki hece “an-ne” ama bir yaşam sığıyor bu iki heceye.

Söylenişi “an_ne” bundan ibaret olup, kendisi bu iki heceden hep daha fazlası olmuştur:

En iyi arkadaşımız, tecrübeleriyle yaşantımızı aydınlatan fener, en sıcak kucak, en şefkatli el ve daha fazlası…

Anneliği tadan her canlının anneler günü kutlu olsun… 

Bir tek annem olsun bana bir şey olmaz.. 

İmren Büyükkaya

Kuşlar cıvıldamaya çoktan başladı. Artık arkamızdan hişt, hişt diye seslenir böcekler.

Bütün bu güzel olan her şeye rağmen yorgunluk, halsizlik ve içimde bir sıkıntı var.

Kış yorgunluğudur herkeste olur, bahardandır diyorlar.

Nasihatte bulunmak isteyen arkadaşlarım uzmanlara göre diye başlıyorlar söze; havaların yavaş, yavaş ısınmasıyla birçok kişide halsizlik, yorgunluk, eklem ağrıları, uyku isteği gibi ortak şikâyetler görülüyormuş. Bu yakınmaların çoğu bahar yorgunluğuna bağlanıyor.

Baharın yorgunluğunu bir nebze azaltmak için, ben de televizyonu açtım, meyve çayımı aldım. Uzattım ayaklarımı, ; bu bahar yorgunluğu, taze meyve çayı kokusu karşında yenik düştü diye düşündüm bir an.

 Yanılmış olduğumu anladım özetle haberler geçince; ben sadece bu bahar yorgunluğuna inanmak istediğimin farkına vardım.

Baharın bir suçu yoktu bu stres ve sıkıntı meselesinde. Havanın bir açıp bir kapanmasından başka:

Havanın açık kapalı olması  da sıkıntı değil aslında, bir iş kapısının açılma umudunun ardından umut edilen kapıların kapanmasından alışkınız açılıp kapanmalara; ama bir anneyi ağlarken görmek sıkıntıydı. Dershane parası yüzünden canı yanmış ve evladını kaybetmiş bir anneyi görmek sıkıntıdan ziyade üzücüydü. Soner’in bahar çağında, bu bahar aylarında toprak ayaklarının altında olması gerekirdi oysa. Soner’in hikâyesine ortak olduk ekrandan yansıdığı kadarıyla…

Ya yansımayanlar?

Bunların sıkıntısı bahardan değil.

Geçim derdi, ekmek parası.

Anlayacağınız, bu sene bahara suç  bulmayın onun bir suçu yok ne içimizdeki sıkıntıdan ne de yaşam kavgamızın yorgunluğundan… 

İçinizdeki baharın ve her şeye rağmen yaşama sevincinin hiç son bulmaması dileğiyle… 

 İmren BÜYÜKKAYA

Böyle de oldukça herkes kendi derdine düşüyor haliyle, birçok kişinin dileklerinde pek fazla istekler olacağını sanmıyorum, yaşamı gerektiren koşullar haricinde; zaten öyle bir durumdayız ki bize hak olarak verilmesi gereken bazı durumlar artık bir artı gibi görülüyor çünkü şu anda ikinci bir B planı olanların sayısı çok az.

Durum böyle olunca bir başkasının hakkını ne kadar koruyabilir ya da düşünür insan.

Menfaatlerimiz uğruna bazen göz kırpmadan birçok şeyden vazgeçebiliriz. Kişisel olarak da bu böyle, pastanın büyük bir kısmında payı olanları zaten saymıyorum çünkü pastayı daha da büyütmek için ellerinde beyaz güvercin arkalarında gözyaşı ve insanoğlunun hazin tablosu.

İnsanoğlu bir tek kendine zarar vermiyor tabi kendi menfaatleri doğrultusunda, yeryüzündeki birçok canlı bundan nasibini alıyor.

Bu yazı yazılmakta gecikti ama ben geç kalınsa bile yazmam gerektiğini hissetim.

Ölüdeniz’de Yunus Parkı inşaatı yapılamaya başlandı.

Ölüdeniz de kurulacak bu tesisin Alanya’da bir benzeri olan Sealanya Dolphin Park ta geçtiğimiz ay 4 yunus ardı ardına öldü. Açıklamalarda, açıklanamayan bir sebeple deniliyor. Sebepleri ne kadar açıklayamasalar da belli değil mi?

Doğal yaşamlarından alınıp özgürlüklerinden hatta yavrularından ayrılıyorlar, bunlar sizce ölümlerine etken değil mi? Ayrıca gösteri yunusların yaşadığı vahşeti ‘The Cove’ isimli belgeselde anlatılıyor.

Sevginin, masumiyetin ve özgürlüğün sembolü olan yunusların sesi olma zamanı… 

Sizde onların sesi olmayı istiyorsanız ‘Yaşam Hakkına Saygı Derneğine’ üye olup tüm gelişmeleri takip edebilirsiniz. Facebook paylaşım sitesinde ayrıca sayfaları var oradan da takip edebilirsiniz.

Sessiz kalmayın Suça ortak olayın. 

Not: Bütün kış boyunca ekmek ağacı yaptılar ve kuşların diğer hayvanların soğuk havalarda yiyecek bir şeyler bulmasını sağladılar; şimdi havaların ısınmaya yüz tuttuğu bu günlerde ve gelecek yaz aylarında bir kap su ve mama koyalım.

Onların sesi olmaya devam edelimmm… 

İmren BÜYÜKKAYA

Keşke böyle olmasaydı dediğimiz, fakat kendimize bile söyleyemediğimiz konuları, küçük harfle olsa bile ne zaman paylaşacağız kendimizle, her seferinde rafa kaldırdığımız bu konular bizden bir şeyler alıp götürüyor.

     Sıkışıp kalıyoruz içimizdeki ses, biz, toplum döngüsünde.

Bu bana şu benzerliği hatırlatıyor:

Bu havalarda montumuza sarılmamak imkânsız ama güneş pencerenin arkasından ısıtıyor; içimizdeki sesi susturmaya çalıştıkça, dışarıdan bakıldığında halinden memnun ama içimizde bir fırtına. Hal böyle olunca da çevremizdeki insanlara, hatta topluma tepkili olmak kaçınılmaz galiba.

Bazı şeyleri çevremizdekilere kabul ettiremeyiz, kabul etmiyorlar diye kendi yapımızdan uzaklaşmak niye?

Biz çevremizdeki farklılıkları  hemen kabulleniyor muyuz?

 İçimizdeki fırtınalarla başa çıkmayı öğrenmeliyiz bir şekilde, yüzleşmeden göstermelik bir mutluluk oyunu daha çok zarar verecek ve bunun yaratmış olduğu savunma mekanizması bizi yanlışa sürükleyecektir. Çevremizdekilerin bizim hakkımızda söylediği en ufak bir şeyden bile rahatsızlık duyacağız.

Gerçekten o gücü içimizde bulduğumuzda, bize farklıymış gibi bakan gözler, söylenen sözler çok etkilemeyecek ve biz gerçekten öyle olduğumuz için olacağız.

Küçük harfler büyüyecek içimizde, gülerek çıkacak dudaklarımızdan.

      Başa  çıkmaya cesaretin varsa, senden ötesi yok kendini sev. 

Ben den tavsiyeler;

*Havanın güzelleştiği bu aralar montundan çok kendine sarıl ve bir çay ısmarla.

*Kendini farklı ve iyi hissedeceğini düşündüğüm: Kadıköy “Sanatkârlar Sokağını” dolaş. Kadıköy’ün ara sokaklarına saklanmış ve bulmamızı bekleyen sahafları gez.

*Yeni çıkan albümlere bak ve hatta bir tane al, tarzından farklı olsun bu sefer ben de öyle yaptım ve müzik piyasasında daha çok yeni olan Seçil Yavuz’un ‘En nihayet’ albümünü aldım.

Kendimize arada böyle sürprizler yapmak güzel oluyor ruhu besliyor diye düşünüyorum.

Kendinizi nasıl iyi hissediyorsanız; o halinizle şimdiden iyi hafta sonları diliyorum.

İmren BÜYÜKKAYA

 Toplananınca bütün mahallenin çocukları, oyuna devamsızlık edilmezdi. Anne yemek için çağırdığında; ekmek arasına bir şey konması için pazarlık başlardı, bir bardak su için en yakın komşunun zili çalınırdı. Oyun yarıda bırakılmazdı ilk eve giden olmak kimsenin işine gelmezdi ama akşam ödevler beklerdi, sırayla yazılmış ödev defterine.

     Ertesi güne andımızla başlanırdı; bir giyilmiş eşit durulmuş sıralarda. Eşit olması gerekirdi, ilk heceyi öğreneceği okulunda. Dil, din, zengin, fakir ayrımı yoktu; kardeşliğin, dürüstlüğün ve en önemlisi Mustafa Kemal’in yeşil tahtanın üstünden gülümsediği bir yerde nasıl olabilirdi?

Çocuk bakışların arasına gizlenmiş büyük dertler vardı bazılarımızda; sınıf arkadaşlarına yansıdığında bu durum alay konusu olmaz, en büyük destek sınıf arkadaşlarından gelirdi.

Şimdi…

Çocukluk diye bir kavramı yaşamadan büyüyorlar. Nasıl bir dönem yaşıyoruz ki hepsi hayatın yükünü taşıyor; oysa oyuna devamsızlık etmemeli çocuklar.

Nasıl bir dönemdeyiz ki bir paylaşım sitesinde izlediğimiz ilkokul çocuğu fakirliği yüzünden alay konusu olduğunu ve bunun sıkıntısını ‘içimde ateş var’ diye ifade ediyor daha o yaşta.

 Ölüm yıl dönümünden beş gün geçen Barış Manço iyi ki bu tabloyu görmedin.

Gerçi sen olsaydın daha başka olurdu bu dönemde çocukluk.

Ahhhh Barış abi aşk olsunnn…

Bu güvence sağlanmadıkça,  
demokrasinin temeline  
tek bir taş bile konmuş olamaz.  
Unutmayalım ki “cesur bir kez,  
korkak bin kez ölür”.  
Önemli olan,  
insanın böyle bir toplumda  
“mezar taşı” gibi  
suskunluk simgesi  
olmamasıdır.”

Uğur Mumcu

  Ecelsiz öldürüldük, dövüldük, vurulduk, asıldık.  Ey halkım unutma bizi!

Diye yazmıştı ‘Sesleniş’ yazısında; ecelsiz öldü 24 Ocak karlı sokakta.

Bundan korkmadı, ‘mezar taşı’ gibi suskun olmaktan belki daha çok korktu; cesur bir kez ölür, korkak bin kez dedi yazdığı satırlarda:

Ülkenin kanserli kısmındaydı aklı hep iyileştirebilirdi belki; yazdığı yazılarında bugün ne olacağını yansıtıyordu.

Yapılan haksızlıkların karşısındaydı, o kadar ince düşünmüştü ki, bir kişiye yapılan haksızlığı topluma yapılmış saydı ve bu bilinç de bir toplum istedi.

     ‘Bağımsızlık Mustafa Kemal’den bir armağandı ve sahip çıkılmalıdır’ diye ekledi her yazısına.

O ülkesini ve halkını;

Özgür

Eşit

Bağımsız

Görmek istedi…

 O da ecelsiz ölen bir gazeteciydi Uğur Mumcu….Saygı ve Rahmetle anıyoruz…